A Igrexa é santa.
Aínda que imperfecta.

CATECISMO DA IGREXA CATÓLICA (nn. 823-829)

823 «A fe confesa que a Igrexa [...] non pode deixar de ser santa. En efecto, Cristo, o Fillo de Deus, a quen co Pai e co Espírito proclámase "o só santo", amou á súa Igrexa como á súa esposa. El entregouse por ela para santificarla, uniuna a si mesmo como o seu propio corpo e encheuna do don do Espírito Santo para gloria de Deus» (LG 39). A Igrexa é, pois, "o Pobo santo de Deus" (LG 12), e os seus membros son chamados "santos" (cf Hch 9, 13; 1 Co 6, 1; 16, 1).

824 A Igrexa, unida a Cristo, está santificada por El; por El e nel, ela tamén foi feita santificadora. Todas as obras da Igrexa esfórzanse en conseguir "a santificación dos homes en Cristo e a glorificación de Deus" (SC 10). Na Igrexa é onde está depositada "a plenitude total dos medios de salvación" (UR 3). É nela onde "conseguimos a santidade pola graza de Deus" (LG 48).

825 "A Igrexa, en efecto, xa na terra caracterízase por unha verdadeira santidade, aínda que aínda imperfecta" (LG 48). Nos seus membros, a santidade perfecta está aínda por alcanzar: "Todos os cristiáns, de calquera estado ou condición, están chamados cada un polo seu propio camiño, á perfección da santidade, cuxo modelo é o mesmo Pai" (LG 11).

826 A caridade é a alma da santidade á que todos están chamados: "dirixe todos os medios de santificación, infórmaos e lévaos ao seu fin" (LG 42):

«Comprendín que se a Igrexa tiña un corpo, composto por diferentes membros, o máis necesario, o máis nobre de todos non lle faltaba, comprendín que a Igrexa tiña un corazón, e que este corazón estaba a arder de amor. Comprendín que o Amor só facía obrar aos membros da Igrexa, que se o Amor chegase a apagarse, os Apóstolos xa non anunciarían o Evanxeo, os Mártires rexeitarían verter o seu sangue... Comprendín que o Amor encerraba todas as vocacións, que o Amor era todo, que abarcaba todos os tempos e todos os lugares... nunha palabra, que é eterno» (Santa Teresa do Neno Xesús, Manuscrit B, 3v: Manuscrits autobiographiques ).

827 «Mentres que Cristo, "santo, inocente, sen mancha", non coñeceu o pecado, senón que veu soamente a expiar os pecados do pobo, a Igrexa, abrazando no seu seo aos pecadores, é á vez santa e sempre necesitada de purificación e busca sen cesar a conversión e a renovación" (LG 8; cf UR 3; 6). Todos os membros da Igrexa, mesmo os seus ministros, deben recoñecerse pecadores (cf 1 Jn 1, 8-10). En todos, a cizaña do pecado aínda se atopa mesturada coa boa semente do Evanxeo ata o fin dos tempos (cf Mt 13, 24-30). A Igrexa, pois, congrega a pecadores alcanzados xa pola salvación de Cristo, pero aínda en vías de santificación:

A Igrexa «é, pois, santa aínda que abarque no seu seo pecadores; porque ela non goza doutra vida que da vida da graza; os seus membros, certamente, se se alimentan desta vida, se santifican; se se apartan dela, contraen pecados e manchas da alma, que impiden que a santidade dela difúndase radiante. Polo que se aflixe e fai penitencia por aqueles pecados, tendo poder de librar deles aos seus fillos polo sangue de Cristo e o don do Espírito Santo» (Pablo VI, Credo do Pobo de Deus, 19).

828 Ao canonizar a certos fieis, é dicir, ao proclamar solemnemente que eses fieis practicaron heroicamente as virtudes e viviron na fidelidade á graza de Deus, a Igrexa recoñece o poder do Espírito de santidade, que está nela, e sostén a esperanza dos fieis propoñendo aos santos como modelos e intercesores (cf LG 40; 48-51). "Os santos e as santas foron sempre fonte e orixe de renovación nas circunstancias máis difíciles da historia da Igrexa" (CL 16, 3). En efecto, "a santidade da Igrexa é o segredo manancial e a medida infalible da súa laboriosidade apostólica e do seu ímpeto misioneiro" (CL 17, 3).

829 "A Igrexa na Santísima Virxe chegou xa á perfección, sen mancha nin engurra. En cambio, os crentes esfórzanse aínda en vencer o pecado para crecer na santidade. Por iso dirixen os seus ollos a María" (LG 65): nela, a Igrexa é xa enteiramente santa.


Queres ler o Catecismo?